Wieczór poezji z Darią Galant

W miniony czwartek w Gminnej Bibliotece Publicznej w Długosiodle, w sercu Puszczy Białej, odbył się wyjątkowy wieczór poświęcony poezji, sztuce i wewnętrznemu doświadczeniu człowieka. Premiera najnowszego zbioru poezji Darii Galant „Duchowość” stała się nie tylko spotkaniem z książką, ale przede wszystkim zaproszeniem do zatrzymania się, rozmowy i uważnego spojrzenia na własne emocje, relacje i drogę życia.

Był to wieczór, w którym poezja wyszła poza karty książki. Wybrane wiersze ze zbiorku „Duchowość” zabrzmiały w pięknych, pełnych emocji interpretacjach Ewy Karczewskiej, Teresy Paradowskiej, Marty Sępkowskiej, Marii Dłuskiej oraz Jolanty Szyszkowskiej. Ich głosy nadały tekstom dodatkową warstwę znaczeń, pozwoliły nie tylko słuchać poezji, ale przede wszystkim jej doświadczać.

W kameralnej przestrzeni biblioteki słowo spotkało się z obrazem. Wieczorowi towarzyszyła bowiem wystawa prac Darii Galant z cyklu „Duchowość”, stanowiąca artystyczne dopełnienie wydanego tomu. Obrazy stały się swoistym przedłużeniem wierszy – innym językiem opowiadając o tych samych obszarach ludzkiego doświadczenia: emocjach, pamięci, relacjach, poszukiwaniu sensu, ciszy i wewnętrznej drodze.

„Duchowość” jest trzecim tomem poezji Darii Galant, po wcześniejszych zbiorach Lilith oraz Syrena słowiańska. Jak podkreśla sama autorka, nad nowym tomem pracowała przez dwanaście lat. Książka jest więc nie tyle pojedynczym projektem literackim, ile zapisem długiego procesu twórczego i osobistego doświadczenia. 
Jednym z ważnych elementów spotkania była rozmowa o cyklu obrazów „Duchowość” oraz o zawartych w nim „10-ciu krokach do siebie”. To właśnie ta idea szczególnie mocno połączyła literaturę i sztukę wizualną. Obrazy nie pełnią wyłącznie funkcji ilustracyjnej wobec wierszy. Są ich autonomicznym rozwinięciem – kolejnym sposobem zadawania pytań o człowieka.

Jednym z najpiękniejszych elementów wieczoru była żywa interakcja z publicznością. Rozmowa nie zakończyła się wraz z ostatnim przeczytanym wierszem. Pojawiły się pytania, osobiste refleksje i twórcze rozważania dotyczące uczuć, emocji, relacji oraz nieustannie płynącego strumienia życia. Dyskusje z autorką miały charakter głęboki, osobisty i budujący. I właśnie w tym ujawniła się szczególna siła poezji. Poezja nie musi dawać odpowiedzi. Czasem jej najważniejszą rolą jest sprawić, by człowiek na chwilę się zatrzymał. By usłyszał własną myśl, przypomniał sobie emocję, której dawno nie dopuszczał do głosu, albo spojrzał inaczej na wydarzenia, które wydawały mu się już zamknięte.

„Duchowość” staje się w tym sensie zaproszeniem do wewnętrznej podróży.